Film z 1972 roku na który właśnie natrafiliśmy dokumentuje redyk przechodzący przez Szczawnicę, ukazując jedno z najważniejszych wydarzeń pasterskich tamtego okresu. Kamera rejestruje przemarsz baców i juhasów ze stadem owiec przez centrum uzdrowiska, a wzdłuż ulic zgromadzeni są liczni mieszkańcy i turyści, którzy obserwują to charakterystyczne dla regionu widowisko.
W materiale utrwalono też góralskie tańce wykonywane podczas uroczystości, co podkreśla związek redyku z folklorem i kulturą Pienin. Na nagraniu widoczni są też pracownicy, dziennikarze Telewizji Polskiej, jedynej działającej wówczas w kraju, a także dziennikarze różnych gazet, fotografujący i filmujący przebieg wydarzenia, co świadczy o jego znaczeniu nie tylko lokalnym, ale i ogólnokrajowym.
Film stanowi również cenne źródło dokumentujące wygląd Szczawnicy początku lat 70. W kadrze pojawiają się wnętrza sklepów Cepelii oferujące tradycyjne rękodzieło: kierpce, skórzane torebki, buty i inne wyroby rzemieślnicze typowe dla regionu.
Widzimy Plac Dietla, na którym odpoczywają mieszkańcy i kuracjusze, a dzieci bawią się z dużym psem – owczarkiem, charakterystycznym dla górskich terenów. W materiale rozpoznajemy także sanatorium „Hutnik” i inne wznoszone wówczas obiekty uzdrowiskowe, co świadczy o dynamicznym rozwoju Szczawnicy jako miejscowości leczniczej. Kamera prowadzi widza przez parkowe alejki i zabytkowe części miasta, pokazując pijalnię wód mineralnych oraz charakterystyczne drewniane wille, stanowiące ważny element lokalnej architektury.
W dalszej części filmu ukazano również sceny związane z rzemiosłem i tradycją pasterską. Widzimy gobeliny oraz prace tkackie, które w tamtym czasie cieszyły się dużą popularnością, a także sprzęt używany do wytwarzania oscypków i innych serów owczych. Obrazy te łączą codzienność uzdrowiska z kulturą pasterską, która od wieków była integralną częścią życia w Pieninach.
Historia redyków w Pieninach sięga czasów, gdy pasterstwo stanowiło podstawę gospodarki górskiej. Redyk oznaczał tradycyjny przemarsz owiec prowadzonych przez bacę i juhasów między letnimi halami a miejscami zimowego wypasu. Wiosną odbywał się redyk wyruszający na hale, a jesienią – powrotny, sprowadzający zwierzęta do gospodarstw. Towarzyszyły mu elementy obrzędowe, muzyka i strój góralski, a mieszkańcy wsi zazwyczaj uczestniczyli w tym wydarzeniu jako świadkowie lub współuczestnicy. W Pieninach, podobnie jak w innych regionach Karpat, redyki były istotnym elementem kultury pasterskiej, związanym z produkcją tradycyjnych serów owczych i funkcjonowaniem bacówek. Ich przebieg odzwierciedlał rytm pracy i życia górali, a z czasem stał się także lokalną atrakcją, która zaczęła przyciągać turystów i dokumentalistów, czego przykładem jest film z 1972 roku.
